Borzęcki Damazy Piotr (1803–1874), architekt. Syn Maurycego i Juljanny z Czachranów, herbu Półkozic. Urodzony 19 X w Woli Smielowskiej pod Bełchowem w obw. kaliskim. Początkowo zamierzał poświęcić się zawodowi wojskowemu i dla tego w r. 1820 wstąpił ochotniczo jako konduktor do korpusu inżynierów. W rok potem przeniesiony w charakterze elewa do Szkoły Aplikacyjnej, po jej ukończeniu awansował 12 IX 1823 na podporucznika z przydziałem do lekkiej artylerji pieszej. Przez pewien czas pracował w fabryce pocisków. W czasie powstania listopadowego przeszedł do pozycyjnej artylerji pieszej i pracował przy fortyfikacjach Warszawy, awansując do stopnia kapitana. W bitwie o Warszawę na Woli ciężko ranny, utracił nogę. Dzięki temu pozostał w kraju i jako inwalida uniknął prześladowań. W marcu 1834 r. został przyjęty w charakterze aplikanta budowlanego do Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i pracował jako budowniczy (m. in. przy budowie soboru prawosławnego). W r. 1835 został budowniczym obwodowym kalwaryjskim, w r. 1840 warszawskim, wreszcie członkiem Rady Budowlanej Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych. W r. 1861 w czasie manifestacyj patrjotycznych był więziony w cytadeli. W r. 1867 przeszedł na emeryturę. Zmarł 26 I 1874 w Warszawie, gdzie został pochowany na cmentarzu powązkowskim.

Brat jego Tadeusz (1800–1887) ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim ze stopniem magistra, w r. 1826 zaczął pełnić funkcje obrońcy Prokuratorji Król. Pol., a w r. 1843 został jej radcą. W dwa lata później objął stanowisko naczelnika sekcji prawnej wydziału dóbr i lasów Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, której odr. 1862 był dyrektorem. Mianowany 23 XI 1863 stałym członkiem Rady Stanu, spełniał tę funkcję aż do zwinięcia Rady w r. 1867. Zmarł 11 VI 1887.

Daty biogr. w aktach Kom. Rz. Spr. Wewn., v. 16217 i w aktach Kom. Rz. Wojny v. 777 i 2013, w Arch. Akt Dawnych oraz w aktach Kom. Emeryt. v. 5146, v. 5199, w Arch. Skarbowem, ponadto Łoza St., Słownik Architektów, wyd. II.

Stefan Pomarański